Dla mnie święta przestrzeń. Obraz jaźni, duszy, świadomości, wyższego porządku, Boski pierwiastek. Harmonijna pełnia, centralna zasada jednocząca wszystkich i wszystko. Wyjątkowe miejsce w każdym z Nas. Unikalność i indywidualność człowieka,

Z perspektywy C.G. Junga (a jest mi do tego najbliżej) i zgodnie z jego rozumieniem mandala jest symbolicznym wyrazem wewnętrznego centrum człowieka. Czasami odczytywana jest jako symboliczny przejaw Istoty Boskiej, wyraz jej nieuchwytnej Całkowitości. Inną interpretacją jest obraz „naczynia”, w którym odbywa się przemiana człowieka w istotę boską. Centrum — punkt, od którego wszystko bierze początek i do którego powraca, oś świata, środek kosmosu i człowieka, miejsce spotkania ziemi z niebem, nietrwałości z wiecznością, ciemności ze światłem, jest również centrum czasu, czyli trwaniem w wiecznym „teraz”.

Maluję te obrazy głęboko zanurzona w świadomości, że wszyscy jesteśmy „jednym”. Odwołuję się w nich do przestrzeni połączenia i całkowitości. W tej geometrycznej, uniwersalnej, świętej strukturze spotykam się z każdym tematem. Moje obrazy transformują, harmonizują, przywołują i ułatwiają kontakt ze Źródłem. Te energetyczne portale tworzę w skupieniu, zaufaniu i uszanowaniu tego, co się pojawia.

W pewnym momencie mandale komunikując coś uniwersalnego i rozpoznawalnego już nie tylko przeze mnie, zechciały wyjść do świata. Podążam za tym, bo to skąd pochodzą i co z sobą niosą dotyczy twórczego potencjału, przestrzeni możliwości, rozwoju świadomości i odpowiedzialnego kreowania rzeczywistości. Praca z mandalą zawsze była dla mnie formą kontaktu z czymś większym ode mnie — moim osobistym narzędziem poznania, co w efekcie ukształtowało drogę do TERAZ. To mandale prowadzą w tej podróży, przywołują do tworzenia życia z jeszcze większą odpowiedzialnością i udrożniają przepływ energii odczuwalny w każdej komórce.